ΑΛΛΙΩΣ

Στριψε λοιπον το τελευταιο
ολη η ζωη σου ειναι καπνος.
Κοιτα το φως σου το λαθραιο,
ξεχασα ομως εισαι τυφλος

Στεγνο σφιγμενο το λαρυγγι
σκαβει η φωνη σου για να βγει.
Μην το ζοριζεις δεν σου ανηκει
πανε πια χρονια που 'χεις πνιγει.

θυμασαι σου 'λεγαν οι φιλοι
μην επιμενεις, παρτο αλλιως.
Τα ψιχουλακια στο μυαλο σου
σου 'δειχναν τελος και γκρεμο.

Ξενος σε τουτο τον πλανητη
δεν σε ακουνε εισαι τρελλος.
Ηθελες τοσο εδω να μεινεις,
μα εισαι βαρος, εισαι μικρος.

Μοναχα ετουτο θα σας πω.

Ενας ο δρομος ο δικος μου
ειναι καλος, ειναι κακος?
Μα δεν με νοιαζει εγω πιστευω
πως η ζωη ειναι αλλιως.
Αλλιως τα βλεπω τα ονειρα μου,
αλλιως μιλανε οι φωνες.
Αλλιως θα ζησω αν το θελω,
αλλιως θα φυγω, παντα αλλιως.

ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ

Σε σιχαινομαι λαμογιο
εισαι της χωρας η ντροπη.
Σκουληκι σε υγρο υπογειο
γλυφεις βρωμιες για ν' ανεβεις.

Μια ζωη μεσα στη μιζα,
ιντριγκες,μιζες,διαπλοκη.
Κοβεις τα ονειρα απ' τη ριζα
κανεις τον ξενο κοπο προκοπη.

Μα σαν κοιταζεις στον καθρεπτη
και βλεπεις τα ματια τα γνωστα
αναγνωριζεις πια τον κλεφτη
αυτον που τα 'χωνες χοντρα.

Τι στο διαολο σε μενα τα λεω,
ειμαι ΕΓΩ τοσο σκατας.
ΕΓΩ μονο να ζησω θελω
εχω αναγκες τι με κοιτας.

ΕΓΩ ειμαι ταγος αυτου του εθνους
φροντιζω για της πατριδας το καλο.
Δεν ειμαι του κακου το ανθος
ΕΓΩ θελω απλα να πληρωθω.

Μα σαν το σκεφτεσαι και παλι
κι' αναρωτιεσαι φωναχτα
ρε λες να 'μαι ενα ρεμαλι
λες να μην εχω ιδανικα.

Πολλοι σε βριζουν σαν σε δουνε,
ποσα στους δρομους δεν ακους.
Μα τι μπορουν αυτοι να πουνε
εχει ο κοσμος πολλους κακους.

Ας λενε οτι θελουνε οι αλλοι
να παν' να γαμηθουνε τελικα.
Εχω αυριο δουλεια μεγαλη
μαζευω ψηφους και μερτικα.

ΕΓΩ γεννηθηκα για σενα
για να σε σωσω απ' τα δεινα.
ΕΓΩ θα ζησω οπως πρεπει
μ' αξιοπρεπεια και λεβεντια.

Εσυ θα ζησεις αν το θελω
και οπως σου πω θα περπατας
Ποιος εισαι εσυ που θες και μελλον
χαρη σου κανω μην το ξεχνας.

Γι' αυτο λοιπον για συμαζεψου
και μιλα μου ομορφα μ' ακους
γιατι θα πω να σε μαζεψουν
σε ξερονησια μ' αλλους πολλους.

Κοιτα μην κανεις φασαριες
να εισαι φρονιμος πολυ,
γιατι καλη η Δημοκρατια
μα ειναι σπιτι χωρις κλειδι.

Να μ' αγαπας να με ψηφιζεις
ΕΓΩ ειμαι ο Μεγας Αρχηγος,
τους νομους οριζω και λυγιζω
ο μονος μου ορκος το ΕΓΩ.

Και να θυμασαι να προσεχεις
αν φυγω καποτε ΕΓΩ,
αυτος που θα 'ρθει να το ξερεις
μ' αλλο προσωπο θα ειμαι ΕΓΩ.

Μα μην σκοτιζεις το μυαλο σου
υπαρχει τροπος ν' αντισταθεις.
Κατσε στο σπιτι, βαλ' το ποτο σου
δες τις ειδησεις μεινε απαθης.

ΕΓΩ θα τρεξω και θα μοχθησω
για να σου φτιαξω τη ζωη,
ολα ΕΓΩ θα τα φροντισω
εσυ να εχεις υπομονη.

Που να σηκωνεσαι να τρεχεις
μεσα στους δρομους με τα πανω.
Κατσε καλα ζωη δεν εχεις,
θα σου ταιριαξω μια ΕΓΩ.

Θα σε ζορισω θα σε στραγγιξω
θα σου γυρισω και τα μυαλα,
κι οταν στηθεις μπροστα στην καλπη
ΕΓΩ θα ειμαι η σιγουρια.

Μαλλον καταλαβες εαυτε μου
αν και θα σου 'λεγα κι' αλλα πολλα,
πολιτικος ειμαι δικε μου
και τους πηδαω κανονικα.

Και ετσι ο κυκλος θα ξαναρχισει,
κι' αυτοι στη μοιρα τους σαν τα ζαβα.
ΕΓΩ θα ζησω οπως παντα
μ' αξιοπρεπεια και λεβεντια.

ΓΡΑΦΕΙΑ

INFACOMA

ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΣ

ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΣ

Κλεισε την τηλεοραση! Κλεισε το ραδιοφωνο! Κλεισε τα ματια και τα αυτια σου, ακουσε μονο την καρδια σου!

Ανοιξε την τηλεοραση
καποιος θελει να σου μιλησει.
Ειναι το γνωστο λαμογιο
που λεει τις ειδησεις.

Ανοιξε το ραδιοφωνο
καποιος παιζει για σενα,
τα ιδια τραγουδια τα γνωστα
για αγαπες και αστερια.

Χρονια τους ακους
και μαλλον τους πιστευεις.
Χρονια σε πηδαγανε
μα εσυ αλλου χαζευεις.
Χρονια σου γεμιζουνε
με μπουρδες τα αυτια σου
Χρονια φτυνουν στα νιατα σου
χρεωνουν τα παιδια σου.

Κλεισε την τηλεοραση
καποιος θελει να σου μιλησει.
Ειναι ο διπλα γειτονας
παλευει για να ζησει

Κλεισε το ραδιοφωνο
καποιος ποναει για σενα,
σηκωνει τον ιδιο το Σταυρο
και μοιαζει σαν εμενα.

Κλεισε τα ματια και τα αυτια σου,
ακουσε μονο την καρδια σου
Μην τους ακους ,μην τους χαιδευεις,
παλεψε μονο για οτι πιστευεις.

Το ξερεις πως εχεις την ψυχη,
μπορεις να γκρεμισεις το κελλι.
Μονο στου δρομου την ανταρα
θα γεννηθει ξανα η ΕΛΛΑΔΑ.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΤΑΣΗ( ΠΡΟΣΕΧΩΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ)

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΤΑΣΗ( ΠΡΟΣΕΧΩΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ)

Γιατί σιωπούν οι ποιητές...;

Γιατι σιωπουν οι ποιητες

τωρα μες' την αρωστεια

'Καναν τις πεννες καγγελα

για βιλλες στα προαστεια.

Που πηγαν οι δημιουργοι

που ακουγαν την καρδια μας.

Μονο σιωπη και υποταγη

και συναυλιες στα χωρια μας.

Που 'σαι φιλοσοφε εσυ, που 'σαι πνευματικε μου,

δωσε μου κατι να πιαστω,ελα λοιπον αητε μου.

Τωρα σε χρειαζομαι, τωρα στον πυρετο μου,

τι να σε κανω στη γιορτη, εχω τους φιλους μου καλε μου.

Πες κατι ν' ακουστεις της νοησης θηριο,

να νοιωσω πως το ειπα εγω, να πω ειμαστε δυο.

Το ξερω πως εγκυμονεις τ' αριστουργηματα σου,

μα γεννα επιτελους ματια μου να δουμε τα παιδια σου.

Τωρα ζωγραφοι αναπηροι

κοιτουν τους ασπρους τοιχους.

Ξεπλυναν τα πινελα τους,

δεν βαφουν την οργη τους.

Μονο κατι ευαισθητα

και ασημαντα ανθρωπακια,

σκαλιζουν πανω στο χαρτι

μικρα,πικρα στιχακια.

Καποτε ορκιζοσουνα στο πνευμα και στο ηθος,

γιατι γλυκε μου χαθηκες και κρυβεσαι στο πληθος.

Μεγαλα λογια επαναστασης, μα παντα με ηχεια.

Κατεβα απ' τη σκηνη αγαπη μου, μου ορμηξαν θηρια.

Δεν κανατε μνημοσυνο για τα ιδανικα σας,

τα κρυψατε κατω απ' το χαλι μαζι με τα λεφτα σας.

Αντιο ανημποροι σοφοι,αντιο τρελλοι φανφαρες,

αντιο μικροι, πικροι μου ποιητες, απενταροι Τιτανες.

ΤΑΞΙΔΕΨΕ

Πως να κατεβει το κρασι
που τη ζωη σου πινεις.
Κανε τη μερα να χαθει
σαν λαμπα που τη σβηνεις.

Πετρωσε ο χρονος, στερεψε
βρεχουνε διψα οι μπορες.
Λογια σου λενε παλεψε
μα εσυ μετρας τις ωρες.


Ταξιδεψε, ταξιδεψε στης ληθης το φεγγαρι
να σε ξεχασουν, να ξεχαστεις να σβησεις απ' το χαρτη.
Ταξιδεψε, ταξιδεψε κοψε σχοινια και πρεπει
μ' αυτη τη γη που περπατας, εσυ δεν εχεις σχεση.
Ταξιδεψε, ταξιδεψε μοναχα ετουτο κανε
γιατι οσο μενεις να πονας ολα χαμενα θα 'ναι.
Πιες το κρασι ταξιδεψε, μην εισαι λυπημενος,
καλυτερα ζαλη κι' ονειρα παρα σφιχτα δεμενος.

Πινεις ομιχλη και πιοτο,
τρως τη δικια σου σαρκα.
Γαμω την τυχη μου γαμω
βριζεις, ζηλευεις μπαρκα.

Ποτηρι που σπαει το μυαλο,
χιλια εγω σου βλεπεις.
Ποδια βαρια, βλεμα θολο
λυγισες πια, δεν το αντεχεις.